I

Gondolfo Cascio

Da "Il ragazzo bello" 2009

Do do-ve vie-ne quel la lu-ce co-sì dol-ce-men-te bian-ca

Do dove viene quel la luce

così dolcemente bianca sul tuo collo?

È tirata la tenda, e il sole ch'entra

cade obliquo sul letto; l'abat-jour è spenta.

Ora lo intuisco:

sono i nervi, il tessuto, la pelle il punto

d'emanazione del chiaro angelico.

Quando ti muovi esso modifica

la sua traiettoria, la lunazione di chi riceve

e dona il suo lusso senza accorgesene.

Waar komt toch dat zo zachte

witte licht op je hals vandaan?

Het gordijn is dicht, en de zon die binnenschijnt

valt schuin op het bed; de nachtlamp is uit.

Plots vermoed ik het:

de zenuwen, het weefsel, de huid zijn het punt

dat de engelachtige schijn verspreidt.

Als jij beweegt verandert die

zijn baan, de lunatie van wie zijn overvloed

ontvangt en schenkt het te merken.

II

Gondolfo Cascio

Da "Il ragazzo bello" 2009

Eppure io muoio se mi dici

parole scortesi; quando mi contraddici

per scordarti la mia ragione.

Mi serro nel mio silenzio bambino –

che so che tu mon sopporti -.

Fuori le mura ti lascio

aspettare. Dentro

è tutto l'amore

che a morsi abbranca il dolore.

Ik ga nu eenmaal dood wanneer je botte dingen

tegen me zegt; wanneer je me weerspreekt

om mijn gelijk te vergeten.

Ik sluit me op in mijn kinderlijke stilte -

en weet dat jij die niet verdraagt -.

Buiten de muren laat ik je

wachten. Binnen

klemt bijtend de liefde zich vast

om het verdriet.

III

Elio Pecora

Da "Recinto d'amore" 1986-1994

Lauda

Nel cavo della notte

la paura m'asale,

ogni varco svanisce,

ogni speranza è persa.

Ti cerco, sei la mano

che mi ferma, mi salva.

Dal balcone dell'alba

vedo alzarsi una luce,

si sciolgono dall'ombra

l'aria, l'erbe, gli uccelli.

Ti chiamo, nel tuo nome,

è la vita de torna.

Dai giorni del rumore,

dalla città confusa,

nel mio continuo andare

volgo a te la mia voce.

Ti parlo, sei l'amico

che comprende, accompagna.

Lofzang

In het holst van de nacht

vliegt de angst me aan,

gaat elke doorgang teniet,

iedere hoop verloren.

Ik zoek je, je bent de hand

die me tegenhoudt, me redt.

Vanaf het balkon van de dageraad

zie ik een licht opkomen,

de lucht, het gras, de vogels

maken zich van de schaduw los.

Ik roep je, in jouw naam,

keert het leven terug.

Vanuit de dagen van tumult

vanuit de ordeloze stad,

in mijn aanhoudend voortgaan

richt ik tot jou mijn stem.

Ik praat tegen je, je bent de vriend

die begrijpt, vergezelt.